Peter Pan 2, μια ταινία για ενήλικες και ένα πληγωμένο παιδί

 Είμαστε σίγουροι ότι γνωρίζετε την 2η ταινία του Peter Pan, η οποία κυκλοφόρησε το 2002, αρκετά χρόνια μετά την 1η ταινία του Peter Pan, η οποία εμφανίστηκε το 1953. Εκείνη την εποχή η Disney θεωρούμε πως ήταν στο πικ των δημιουργιών της και το Peter Pan 2: Return to NeverLand ανήκει σε αυτή την περίοδο. Tο Peter Pan 1 μιλάει ουσιαστικά για το πόσο όμορφο είναι να είσαι παιδί, η 2η ταινία μιλάει για το πόσο δύσκολο είναι να... είσαι παιδί σε μια περίοδο που δεν σου επιτρέπεται να είσαι παιδί. Για αυτό η 2η ταινία δεν είναι για παιδιά, αλλά για ενήλικες που βλέποντάς την καταλαβαίνουν ότι καλούνται να εκτιμήσουν την παιδική ηλικία, τόσο πολύ που πρέπει να διαφυλάττουν την παιδικότητα των δικών τους παιδιών.

Η Αγγλία, ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Jane

 Ο χρόνος των γεγονότων της 2ης ταινίας είναι σκληρός· συμβαίνει στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο με την Αγγλία να συμμετέχει. Η Wendy, μεγάλη πια, απέκτησε δύο παιδιά, την Jane και τον Daniel, ωστόσο οι συνθήκες δεν έχουν καμία σχέση με εκείνες που μεγάλωσε εκείνη ως παιδί. Ο σύζυγός της πρέπει να φύγει για τον πόλεμο, κάτι που σημαίνει ότι θα λείπει για καιρό, μακριά από την οικογένειά του και ενδεχομένως να μην γυρίσει ξανά ζωντανός. Αυτό που περνάνε ως οικογένεια και οι τρεις είναι βάναυσο και η Jane, η έφηβη της οικογένειας, δεν μπορεί να μείνει αισιόδοξη, όπως η μητέρα της, ούτε και να μην καταλαβαίνει ακριβώς τι γίνεται, όπως ο μικρός της αδελφός, ο Daniel. Η εποχή δεν της επιτρέπει να είναι παιδί.

Η Jane είναι απλώς πληγωμένη

 Ένας λόγος που ισχυριζόμαστε πως αυτή η ταινία δεν είναι για παιδιά, έχει να κάνει και με το πώς βλέπαμε εμείς αυτήν την ταινία ως παιδιά· εντελώς επιφανειακά λέγοντας ότι η Jane δεν θέλει να εκτιμήσει την Χώρα του Ποτέ, τον Peter Pan και την παιδικότητα, αλλά θέλει να παριστάνει την μεγάλη και την ώριμη. Ένας ενήλικας μπορεί να καταλάβει ότι η Jane μεγαλώνει σε καιρούς πολέμου με αποτέλεσμα να φωνάζει στον μικρό της αδελφό ότι οι ιστορίες της μητέρας της για τον Peter Pan είναι ανοησίες και να εγκαλεί την μητέρα της αναφέροντας πως λέει παραμύθια, ενώ βρίσκονται μέσα σε έναν πόλεμο. Η μητέρα της η Wendy ορθά της απαντάει «νομίζεις ότι είσαι μεγάλη, αλλά ακόμα έχεις πολλά να μάθεις» και έχει δίκιο, γιατί αυτές οι ιστορίες κράτησαν την ελπίδα στην οικογένεια και έδωσαν κουράγιο σε όλους τους να συνεχίζουν. Απλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η Jane είναι πληγωμένη και δεν φταίει η ίδια για αυτό, απλώς χρειαζόταν να ακούσει αυτό που προσπαθεί να της πει η μητέρα της· ότι το παιδί μέσα μας είναι αθώο και όμορφο και χάρη σε αυτό προχωράμε μπροστά και γινόμαστε καλύτεροι.

 

Παιδικότητα και Δυσκολίες

 Η Jane πολύ νωρίς βρέθηκε σε κατάσταση όπου έπρεπε να είναι στην θέση των γονιών της ανά πάσα στιγμή, κάτι πολύ βαρύ για ένα παιδί. Η Wendy αντί να την μαλώνει για τα ξεσπάσματά της, την καταλάβαινε, γιατί ξέρει ότι δεν μεγάλωσε με την ηρεμία μιας ζεστής οικογένειας, δεν μεγάλωσε με ειρήνη, μεγάλωσε με πολλή αγάπη, αλλά σε πρώτη φάση δεν ήταν αρκετό. Η Wendy βέβαια ξέρει καλύτερα από τον καθένα πως το να κρατάς την παιδικότητά σου κάνει πρώτα από όλα εσένα χαρούμενο, αισιόδοξο και σε γεμίζει αγάπη που θες να την μοιράζεις παντού, κάτι που ήθελε για τα δύο της παιδιά. Χωρίς την παιδικότητα που διατήρησε η Wendy, η οικογένειά της πιθανόν να μην επιβίωνε σε αυτόν τον πόλεμο και αυτό που θέλει να διδάξει στην Jane, επειδή την υπεραγαπάει, είναι να έχει την παιδικότητα μέσα της, γιατί την θέλει ευτυχισμένη, όπως είναι εκείνη.

Χρειαζόμαστε μια επιστροφή στην Παιδικότητα

Η ταινία αυτό που θέλει να πει σε εμάς είναι πως όλοι μας χρειαζόμαστε μια επιστροφή στην παιδικότητα καμία φορά. Δεν πρέπει να μας αφήνουν οι δυσκολίες της εκάστοτε εποχής να μας ρουφάνε ψυχικά, γιατί έτσι θα χάσουμε την χαρά μας και την ικανότητα να αγαπάμε τους άλλους και σίγουρα μπορούμε να κερδίσουμε τις δυσκολίες της εποχής και όχι το αντίθετο. Η Jane χρειάστηκε μια βόλτα στην χώρα του Ποτέ, για να το καταλάβει, εμείς μάλλον χρειαζόμαστε αυτήν την ταινία. Η πρώτη ταινία του Πήτερ Παν λέει πως είναι όμορφο να έχεις την παιδικότητά σου και η δεύτερη ταινία μας αναφέρει κάτι πιο σημαντικό· ότι αυτή η παιδικότητα είναι απαραίτητο να μην χαθεί από την ψυχή μας, γιατί χάρη σε αυτήν είμαστε ευτυχισμένοι.